Nina was bijna een jaar toen ze voor het eerst met haar ouders bij mij in de praktijk kwam.
Haar ouders Ilse en Daan wisten zich geen raad meer. Nina had enorm veel moeite om afscheid te nemen van haar ouders. Dit lijkt misschien op verlatingsangst, waar elk kindje voor een korte periode last van kan hebben. Bij Nina was dit al vanaf de dag dat ze geboren was. Niemand anders dan haar ouders en (heel opvallend) haar opa mochten voor haar zorgen. Helaas had dit als gevolg dat Nina niet naar gastouders of een kinderopvang gebracht kon worden, toen Ilse weer ging werken. Natuurlijk hebben Ilse en Daan dit meerdere keren doorgezet, met de theorie van -een nieuwe fase/wenperiode- in hun achterhoofd. Nina accepteerde het gewoon weg niet! Uren huilen was het resultaat. Om haar protest nog duidelijker te kenmerken weigerde Nina ook al haar voeding. Ze kon dit de hele dag volhouden. Ilse werd noodgedwongen te stoppen met werken….

Zoals vele kinderen die in mijn praktijk komen, kon ik direct aan Nina zien dat ze vast hield aan emoties uit een vorig leven. Nina keek me heel doordringend aan, hoe klein ze fysiek was, hoe krachtig ze zichzelf deed voorkomen. Een oud vrouwtje van bijna 1 jaar, zo kan ik haar het beste omschrijven.

Tijdens het intakegesprek kon ik direct de oude emoties van Nina aanvoelen. Ze liet me haar verhaal zien:

Ik denk dat ze ongeveer vier jaar oud is. Nina loopt met haar moeder naar een groot huis. Aan de omgeving te zien, speelt het zich af in Azie, ik denk Indonesie. Bij het grote huis aangekomen, zie ik haar moeder zenuwachtig worden. Er zijn heel veel kinderen in en rond het grote huis. Het is een kindertehuis. Nina´s moeder knielt neer en kijkt Nina intens aan. Ze vertelt Nina dat Nina hier een tijdje moet blijven. Nina begrijpt niet echt goed waar ze is en zoekt geborgenheid bij haar moeder. Nina´s moeder probeert het luchtig te houden en duwt Nina voorzichtig van haar af. Daarbij belooft ze Nina dat ze haar snel weer komt ophalen.
Nina heeft alle vertrouwen in haar moeder en ze neemt rustig afscheid. Nina´s moeder zwaait kort naar Nina en vertekt snel van het grote huis. Nina´s moeder is begonnen aan haar terugreis en ik zie dat ze erg aangeslagen is.
Nina begrijpt al snel waar ze tijdelijk verblijft, elke dag kan haar moeder terugkomen en dan gaat ze fijn weer naar huis. Helaas wordt het geduldig wachten niet beloond, haar moeder komt niet terug om haar op te halen…
Wegens financiele redenen is ze afgestaan door haar ouders.

Deze traumatische gebeurtenis heeft als een rode draad door haar vorige leven gelopen en beheersde nu ook haar nieuwe leven. Nina had geen vertrouwen in haar nieuwe ouders, kostte wat het kost dit ging haar niet meer gebeuren!

Ik heb Nina´s verhaal vertelt aan haar ouders, zij waren dan ook emotioneel geraakt. Natuurlijk begrepen ze haar weerstand. Het was nu belangrijk dat hierover werd gesproken. Hoe gek dit ook klinkt om een traumatische gebeurtenis te bespreken met een baby, geloof het of niet, het werkt! Heel belangrijk hierin is door de communicatie te starten oude emoties de kans krijgen om begrepen te worden en hierdoor ruimte komt om het nieuwe leven eerlijke kansen te geven.

Omdat het basisbehoefte nr 1 is onvoorwaardelijk vertrouwen te hebben in je ouders, wilde ik Nina en haar ouders een beetje tijd geven voordat ik de traumatische gebeurtenis van haar vorig leven netjes op zielsniveau opruim.

Er waren zes weken verstreken toen Nina en haar ouders voor de tweede keer in mijn praktijk kwamen.

Ilse vertelde mij het volgende:
Het gaat heel goed met Nina, ik krijg meer bewegingsruimte. Nina is nu iets meer gericht op haar vader. Ze maakt ook contact met andere mensen uit haar omgeving, deze mogen haar zelfs fysiek benaderen. Op de opvang gaat het veel beter, binnenkort gaat Nina hele dagen!

Ze heeft een hele sterke band met mijn vader. Ik heb mijn vader Nina´s verhaal verteld. Hij vertelde mij los van onze eerste afspraak dat hij ervan overtuigd is dat Nina de incarnatie van zijn oma is. Zijn oma heeft vanaf haar derde / vierde levensjaar tot haar trouwen in een kindertehuis gewoond. Zij is drieentachtig jaar oud geworden.

Wij gaan volgend jaar met mijn vader naar Indonesie. Ik had deze reis voordat wij bij jou in de praktijk kwamen al gepland en het plan is dan ook om een kindertehuis te bezoeken. Mijn vader voelt sterk een plaats aan waar we zeker langs moeten gaan.
Had ik al vertelt dat mijn overgroot oma uit Indonesie komt?

In de zes weken tussen de eerste en tweede afspraak was er ontzettend veel gebeurd! Oude emoties hadden de kans gekregen om begrepen te worden. Om de puntjes op de i te zetten heb ik met de energetische behandelingsmethode Ondevit het laatste restje op zielsniveau opgeruimd.

Ilse schreef mij na de tweede afspraak de volgende mail:
Ja, het gaat heel goed met Nina. Het gaat ook heel goed op de creche. Je ziet echt dat ze nu eindelijk “baby” kan zijn zonder zorgen. Ze is heel ondernemend en vrolijk. Af en toe ook best temperamentvol..! We genieten heel erg van haar! Met andere mensen is ze ook een stuk makkelijker, ze probeert nu ook meer contact te maken. En op de creche leert ze met andere kindjes te spelen en om te gaan. Ze is echt een totaal andere baby! Alleen wil ze nog steeds niet heel makkelijk door anderen worden vastgehouden of op schoot, tenzij ze die persoon goed kent. Maar dat kan ook een beetje aan deze fase van eenkennigheid liggen. Over een maand wordt ze alweer 1 jaar!

Layla:
Nina is klaar om de wereld opnieuw te ontdekken!!