Afgelopen week kreeg ik een mooie mail. Lees de bijzondere herinneringen aan een vorig leven van een drie jarig jongetje. Hij vertelde dit speciaal aan zijn oma.

 

Onze kleinzoon  nu zeven toen drie jaar, was samen met ons in het centrum in Haarlem waar in de Warmoestraat een kerstfeest was in Anton Pieckstijl. We liepen richting grote kerk, toen onze kleinzoon plots riep: OOO, kijk dat is mijn huis! Hij wees de kerk aan, die was open en dus gingen we naar binnen. Eenmaal in de kerk gekomen moest hij alles voelen: stoelen, kisten en hekken. Ik was erg onder de indruk, de foto´s die ik nam hebben ook een bijzonder gevoel voor mij. Toen zei mijn kleinzoon ineens: kijk, daar was  mijn werk. Hij wees omhoog. Ik vroeg hem: wat deed je daar dan? Nou gewoon het licht: vertelde hij. Mijn zoon zijn vader wist toen nog niet wat mijn vader in de kerk gedaan had. Mijn vader had de verlichting in onderhoud via de gemeente. Onze zoon is gescheiden van de moeder van zijn zoon, maar ik heb ondanks dat ik hem weinig zie, een bijzondere band met  hem. Mijn kleinzoon wist ook altijd wat ik voor hem bij me had in mijn tas. Een jaar geleden zei hij ineens:  oma als je mij niet ziet, heb je dan verdriet en huil je dan? Ik antwoordde: Ja dat vind ik heel naar als ik je lang niet zie, maar vergeet niet dat ik altijd van je zal blijven houden, ook al zie ik je nooit meer ik blijf van je houden! Mijn kleinzoon was toen 6 jaar. Ja oma wij houden van elkaar he, tot in de eeuwigheid: zei hij. Het was of hij aanvoelde dat er een moeilijke tijd aangebroken was. Gelukkig heb ik hem 2 januari weer gezien, zijn blije koppie en de herinneringen aan wat we samen hadden gedaan in de voorgaande jaren dat doet me goed. Ik weet haast zeker dat mijn kleinzoon een incarnatie is van  mijn vader of mijn vader is heel dicht  bij hem………..