Layla, faalangst

Kinderen kunnen te maken krijgen met een fase in hun jonge leven wat gepaard gaat met faalangst. Intuïtieve kinderen hebben daar vaker meer last van. Dit kan komen doordat ze denken in beelden, ook wel genoemd beelddenkers. Het eindbeeld in hun hoofd komt niet overeen met het daadwerkelijke beeld van waar ze op dat moment mee bezig zijn. Door hun ontzettende drijf naar perfectionisme keuren ze hun eigen bezigheden af en geven het vaak op. Het is belangrijk om je kind duidelijk te maken dat ze elke bezigheid niet alleen begin en een eind heeft, maar de weg ernaar toe heel belangrijk is en deze beslist doorlopen moet worden om tot hun eindbeeld te komen.

De appelboom

Op een regenachtige woensdagmiddag was ik samen met Isabella (4 jaar) aan het bedenken wat ze wilde gaan spelen. Nog voordat ik het had uitgesproken maar wel had bedacht, riep ze hardop “schilderen op het grote bord!”. Elke keer ben ik weer verbaasd hoe snel zij mijn gedachten oppikt. Dat is mooi, we hebben een kandidaat voor de kleinkunst academie en mama kan even snel een paar wassen wegwerken. Kwasten, potje water, natuurlijk de verf pakken en aan de slag. De eerste tekening ging goed, al snel wilde zij mijn hulp om het blad op het schildersbord door te trekken voor het maken van een tweede tekening. Een beetje geïrriteerd, doordat ik moest stoppen met mijn eigen werkzaamheden, prepareerde ik het schildersbord opnieuw, met de mededeling dat dit de laatste keer was en ze langer dan 5 minuten met het nieuwe papier moest doen.

Al snel hoorde ik boze geluiden vanuit de kamer waar Isabella aan het schilderen was. Het blad bewoog namelijk! Dat kan natuurlijk niet. De tekening moet onder perfecte omstandigheden gemaakt worden en dan kan het blad niet ongevraagd alle kanten op gaan bewegen. Ze raakte steeds meer gefrustreerd en reageerde dit af met de verfkleur zwart. Tot haar grote schik zag ze wat het eind resultaat was geworden, een mooi wit blad was redelijk ingevuld met een grote hoeveelheid zwarte verf. Tja toen kreeg ze verdriet over haar niet controleerbare overheersende uitlatingen. Haar hele wereldje stortte op dat moment in. Boosheid en onmacht waren de hoofdingrediënten voor een fikse huilbui.
Als moeder raakte het mij diep, ik wist dat ik haar de ruimte moest geven om even uit te huilen. Dat even duurt dan op dat moment voor mij een eeuwigheid. Ik wilde haar troosten, maar kreeg sterk het gevoel dat dat even echt nodig was voor haar eigen inzichten. Dat even gaf mij ook de ruimte voor het zoveelste stapje: het loslaten van mijn kind.

Isabella wilde niet getroost worden, ze liep van me weg. Misschien wel uit schaamte voor haar huilbui. Helaas werd het huilen alleen maar erger. Ze wilde niet meer schilderen, maar computeren. Op dat moment kon ik voor de makkelijkste weg kiezen, boos worden! Door haar afwijzing en de ontzettend gezellige sfeer was het vrij eenvoudig om mezelf te laten verleiden en in te stappen in een onzinnige kleuter – moeder discussie. Gelukkig kreeg ik de kracht om tot 10 te tellen… Zonder haar iets te vragen pakte ik haar bij de hand en liep naar het schildersbord. Ik gaf haar de opdracht om te kijken hoe ik met haar tekening verder ging. Ook gaf ik haar de opdracht om te raden waar de ongewenste zwarte vlek in veranderd zou worden. Ze werd meteen stil en gaf al snel het antwoord een bloem. Ik zei dat het niet goed was en ze nog beter moest kijken naar wat het dan wel zou worden. Een boom riep ze heel hard uit! Ja mijn enthousiaste kleuter was weer terug, ik voelde haar zin om te schilderen weer terug komen, maar wilde het nog iets extra voeden om haar uit te nodigen om de boom met rode appeltjes te vullen. Nou dat vond ze een hele eer! De boom werd prachtig. Het kersje op de taart was dan ook dat de rest van haar tekening perfect aansloot op de appelboom. Zowel Isabella als ikzelf waren erg verrast van dit samenhangende geheel. Het had zo moeten zijn. Ik gaf haar een high five en kreeg van haar mijn meisje terug.

We gingen alle twee met een goed gevoel naar beneden. Isabella pakte haar keel vast en zei dat deze pijn deed. Ik stelde voor om samen even lekker naar buiten te gaan, dan was de keelpijn snel weg. En dat deden we…….