Layla, mijn opa gaat dood

Het overlijden van mijn opa is denk ik de allereerste ervaring voor mij geweest om op een natuurlijke manier in contact te komen met mijn paranormale gave.

Ik was bijna zeven jaar toen wij (mijn ouders, zus en broertje) op vakantie gingen naar Marokko. Dit deden wij niet elk jaar, het was namelijk een enorme onderneming en dure aangelegenheid om met drie kinderen in een volgepropte auto de lange reis naar Noord Afrika te maken. Ongeveer 1 x per 2 jaar hadden mijn ouders weer moed verzameld om af te reizen naar het geboorteland van mijn vader. Alleen dit jaar kwam er onaangekondigd een grote emotionele kwestie bij de vakantie. Mijn opa, van mijn moeders kant had longkanker. De verwachtingen hoe lang mijn opa nog te leven had liepen uiteen. Van een paar maanden tot een paar weken… Mijn ouders besloten om toch de vakantie door te laten gaan. Vlak voor ons vertrek kreeg ik het verzoek van mijn moeder om opa een hele dikke kus te geven, want opa was erg ziek en hij ging misschien dood als wij weg waren. Dood gaan, tja wat was dat eigenlijk. Onbewust kreeg ik geen verdrietig gevoel bij deze mededeling. Ik kreeg een enorme rust over mij heen als ik dacht aan het moment dat mijn opa inderdaad kwam te overlijden. Door deze rust kwam ik automatisch in de energie van opa of misschien werkt het wel andersom? Wie was er eerder, de kip of het ei? Mijn opa lag op dat moment in zijn bed en toen ik achteraf gezien hem mijn aller laatste kus gaf, gaf ik hem onbewust de rustige energie mee met de boodschap: het komt wel goed, het is helemaal niet erg om dood te gaan opa. Zijn gezicht na deze laatste kindvriendelijke boodschap kan ik mij niet meer herinneren, wel zijn energie van dat moment. Hij was al dood, zijn lichaam werkte uitputtend op volle toeren om maar vast te houden aan dit leven, maar opa´s ziel was de reis terug al begonnen. Zijn geest en zijn lichaam wilden het niet opgeven, hij had angst voor de dood, zoals velen onder ons.

De zware dogma´s die wij vanuit deze wereld over de dood krijgen opgelegd zorgen voor enorme angsten voor wat zal komen na de dood. Vooral de theorie over dat wij worden beoordeeld en misschien wel afgerekend kunnen worden. Er zit daar ergens boven een streng juryteam, vergelijkbaar met Idols of Xfactor die ons wel even zouden beoordelen over ons laatste leven. Ben ik wel lief geweest voor mijn medemens, heb ik alles uit het leven gehaald? Om zo maar een kleine greep te nemen uit onze menselijke hersenspinsels. Tja er zit natuurlijk wel een deel waarheid in dit dogma, maar dit is in het kleinste notendopje niet terug te vinden als we kijken naar het totale verhaal wat hier achter zit. Wij mensen leggen alle emoties, ego´s en vooroordelen op een weegschaal. Slaat de weegschaal te veel naar een kant uit, dan is het in onze ogen niet goed. Vanuit de andere wereld bekeken, waar wij naar mijn mening allemaal naartoe gaan als we klaar zijn met dit leven, gaat onze theorie niet op. Geloof me als ik je vertel dat het plan, jouw plan vele malen groter is dan alleen dit leven. Je huidige leven is daarvan een fractie/een schakel. Wel een belangrijke, maar er zijn vele schakels nodig om een ketting te maken, jouw plan te vormen. Het schakeltje dat dit leven vertegenwoordigt en waarvan ik op dit moment ook een klein beetje deel van uitmaak, doordat jij mijn verhaal aan het lezen bent, is uniek en precies zo gevormd dat het altijd past op de vorige en volgende schakel. Het is jouw leven, met daarin jouw levenservaringen. Levenservaringen zijn belangrijk om bijvoorbeeld te delen met onze medemensen, maar NIET vergelijkbaar met elkaar. Het is jouw ervaring, jouw waarheid en deze wordt altijd gerefereerd aan jouw zielsgebonden referentiekader. Wij zijn allemaal gelijk en ieder van ons is uniek. Iedereen heeft een vingerafdruk, maar niemand op de hele wereld heeft dezelfde, niemand op de wereld heeft hetzelfde plan.

Toen wij net waren begonnen aan onze lange reis (zeker in de belevingswereld van een kind van zeven jaar) terug naar Nederland, kregen wij het droevige bericht vanuit Nederland dat opa was overleden. Opa was dus dood, hij was weg. Waar was hij nu dan? Ik zat voorin naast mijn vader in de auto. Het was een hele verademing om zo nu en dan de kans te krijgen van je moeder om een paar uur voorin te mogen zitten. 90% van de reis zat ik door de enorme hitte achterin vastgekleefd aan mijn zus en broer. Dat zorgde vaak voor bijzondere stemmingen en geluiden vanaf de achterbank zullen we maar zeggen… Op dat moment was er zeker een bijzondere stemming in de auto. Deze was niet te vergelijken met eerdere en het geluid… nee dat was er voor het eerst niet, het was muisstil! Mijn opa was dood, niemand wist waar hij was. Ik wist wel waar ik zelf was. Wij waren pas in zuid Spanje en moesten zeker nog twee volle dagen rijden om mijn favoriete bord NEDERLAND in een flits voorbij zien komen. Ik keek naar mijn vader, die achteraf gezien de enorme verantwoordelijkheid en taak had om ons met extra bagage aan emoties zo snel en veilig mogelijk op tijd thuis te krijgen voor de crematie. Hij zei niets, daardoor vertelde hij mij alles wat ik over doodgaan moest weten. Doodgaan was iets heel ergs. Het ging gepaard met verdriet, boosheid, verslagenheid, hevige ruzies en enorme stiltes. Ik hoorde alleen de motor van onze auto en ik keek uit beleefdheid maar weer voor me uit. Naar de weg die nog voor ons lag met daarop de ontelbare witte blokken die als we hard reden vanzelf een lange witte lijn vormde. Waar was mijn opa nu? Het was voor mij zo iets magisch om erachter te komen waar hij nu na zijn overlijden zou zijn. Was hij nog steeds ziek of was hij weer beter geworden nu hij dood is? Ik wilde gewoon niet meer deelnemen aan de lange reis terug naar huis en weigerde om nog energie te geven aan die saaie onophoudelijke geasfalteerde weg met ontelbare witte blokken. Achteraf gezien denk ik dat dit de allereerste keer voor mij was om bewust te ontsnappen uit de wereld en contact te maken met de wereld waar ik zeven jaar geleden tijdelijk afscheid van had genomen. Het waren zeven lange jaren geweest om uiteindelijk weer even thuis te komen. Het voor mij speciale thuisgevoel opnieuw te herkennen en het onbewust te intergreren in mijn nieuwe wereld. Ik keek niet meer naar de weg, ik weigerde om vooruit te kijken, want dat deed iedereen al op dat moment in de auto, ik keek als enige naar de lucht! Deze was lichtblauw met wat wolken, mooie wolken. De wolken gaven mij een rustig en zweverig gevoel. Heerlijk om in stilte een wolk te volgen. Het klinkt misschien een beetje raar: de wolken gingen voor mij leven, ze namen mooie vormen aan. Vormen met daarin boodschappen en antwoorden speciaal voor mij. Ik kon al mijn vragen over mijn opa stellen. Ik weet nog dat ik bedacht dat ik in een fantasiewereld terecht was gekomen, waar ik waarschijnlijk zelf de antwoorden gaf op mijn eigen vragen. Het ging zo gemakkelijk, ik hoefde er totaal geen moeite voor te doen, het ging vanzelf. De antwoorden kwamen sneller dan dat ik bewust de vraag had afgemaakt. Wat een ontspannend tijdsverdrijf tijdens deze lange reis terug naar huis. Ik zat fysiek samen met de hele familie op een paar vierkante meter in een warme auto, maar geestelijk was ik met mijn eigen reis begonnen naar mijn eigen nieuwe en toch herkenbare wereld. Mijn opa was daar niet, maar iedereen in mijn wereld kende hem. Ze konden mij gerust stellen dat het niet erg was dat opa dood was gegaan. Dood gaan was juist goed voor opa geweest, hij was niet meer ziek. Ook hij was aan de reis terug naar huis begonnen, zijn eigen reis. Het zou voor hem een lange reis worden, veel langer dan die van mij naar Nederland. Moest opa nog langer reizen dan wij? Ja, alleen ik kon het niet vergelijken met mijn reis uitgedrukt in dagen. Er waren geen dagen zoals bij ons, dus geen maandag of een zaterdag, zelfs geen klok. Sterker nog: er was geen tijdsbesef. Dat konk voor mij een beetje gek, maar het idee alleen al voelde heel ontspannend aan. Je hoefde niet meer te haasten, want je kon toch niet te laat komen en op tijd naar bed, tja als er toch geen klok was… En wachten totdat je eindelijk weer je verjaardag mocht vieren, hoefde ook niet meer! Dat leek mij wel wat. Plotseling hoorde ik het geluid van de motor van onze auto weer heel duideijk aanwezig. Ik voelde hoe mijn hoofd elke keer weer nieuwe pogingen deed om ondersteuning te krijgen van de autogordel. Mijn ogen waren gesloten en ik had totaal geen zin om deze te openen. Ik wist als ik dit wel deed het ook meteen een einde maakte aan mijn verblijf in mijn eigen wereld en ik weer deel moest nemen aan de bestaande wereld van de warme auto met nog een lange reis voor ons.