“Jantje huilt, Jantje lacht” was dan ook gauw mijn tweede naam. Op de lagere school ben ik via een vriendinnetje in contact gekomen met de paranormale wereld, spannend om foto’s te bekijken van geesten die ronddwalen in bossen en natuurlijk glaasje draaien. Ik weet nog heel goed dat het gevoel me bekroop om daar direct mee te stoppen, maar het was al te laat. Jarenlang heb ik grote angsten gehad om te gaan slapen, alleen in een ruimte te zijn en waren er continu stemmen in mijn hoofd die zonder schaamte vertelden wat ze van mijn familie en vrienden vonden. Hierdoor kreeg ik een enorm schuldgevoel en strijd met mezelf. Zeker als ik ruzie had met iemand uit mijn omgeving, namen de stemmen vrij makkelijk de overhand en werd ik rijkelijk gestimuleerd met de meest vocabulaire onzin die je maar kan verzinnen. Mijn omgeving kreeg een heel ander beeld van mij . Ik begreep snel dat ik door mijn gedrag steeds verder van mijn omgeving en van mijzelf kwam af te staan. Het “alleen op de wereld gevoel” werd immens en creëerde nog meer angsten, depressiviteit en heimwee naar huis, maar ja welk huis eigenlijk??

Heel bewust heb ik mezelf een overlevingsstrategie aangemeten door het niet uiten van mijn gevoelens en emoties, om toch “normaal” gedrag te vertonen. Terugdenkend aan die tijd doet me verdriet, omdat mijn puberteit en mijn vroege twintiger jaren mij helemaal zijn ontgaan. Alles moest serieus, hard werken, geen verkeerde beslissingen nemen, snel volwassen worden en leeftijdsgenoten die daar niet aan voldeden waren in mijn ogen klaplopers!

Toen kwam de man met de hamer, het niet verwerken en uiten van emoties resulteerde in een ernstige schildklier afwijking. Vijf jaar medicijnen, twee radioactieve jodiumbehandelingen later en met een derde in het verschiet,ging ik als een zombie het alternatieve pad op: “anders probeer je dat toch eens?”, zei een goede vriendin.

Mijn therapeut, nu collega en goede vriend vroeg tijdens de behandeling, of ik wel eens last had van stemmen en opdrachten in mijn hoofd en waarom ik het niet leuk vond hier op aarde. Nog nooit had ik iemand verteld, zelfs mijn moeder niet, van de stemmen, of de eenzaamheid die gepaard ging met het rare heimee gevoel naar huis. Volgens mij heb ik een half uur onophoudend gehuild, ik kende die man niet die dat zo eventjes vroeg, maar hij wist precies wat er scheelde aan mij. Hoe doe je dat ?? vroeg ik hem en daarmee begon mijn zoektocht om mijzelf en (later)de kinderen van vandaag en morgen te helpen.

Veel boeken lezen, workshops voor spirituele ontwikkeling volgen en energetische behandelingen om weer helemaal in balans te komen, hebben mij enigszins geholpen, maar ik bleef altijd op zoek naar mensen van mijn eigen leeftijd met dezelfde gave en/of knelpunten. Elk stukje herkenning was op dat moment belangrijk voor mij. Natuurlijk zijn er genoeg mediums, helderzienden, paranormaal begaafde mensen etc. en enkele daarvan hebben mij een zetje in de goede richting gegeven. Toch had ik voor mijn gevoel met een ander soort generatie te maken.

Ondanks dat kwam de heimwee naar de andere wereld weer de kop opsteken. Gelukkig was door mijn reeds toegenomen spirituele ontwikkeling het nu wel mogelijk om met mijn gidsen te communiceren. Mijn hoofdgids verzekerde me dat mijn taak hier op aarde van groot belang is en dat deze moeilijke weg van herkenning en genezing een groot voorbeeld en hoop vertegenwoordigd voor de kinderen van vandaag en morgen. Door mijn ervaringen begrijp ik de generatie van vandaag. Als geen ander kan ik helpen en ondersteunen om knelpunten op fysiek, emotioneel en geestelijk niveau op te lossen. Als dank voor mijn enorme doorzettingsvermogen tijdens mijn eigen helingsproces en aanmoediging met het oog op de toekomst, heeft mijn hoofdgids toen besloten om mij als moeder te vragen voor mijn kind van vandaag. Nu ben ik al bijna thuis!

Het volgende artikel over Nieuwetijdskinderen  ga ik dieper in op de opzet en de resultaten van mijn onderzoek en breng ik de triggers omtrent de geestelijke, emotionele en fysieke klachten in kaart. Deze informatie is naar mijn mening ook goed bruikbaar voor de vele andere behandelingsmethodes, zodat er meer mogelijkheden zijn om de klachten te verhelpen.

De kinderen van vandaag en morgen zijn hier met een persoonlijke taak om de mensheid en de aarde te helpen verlichten. Pas als zij zich kunnen bevrijden van hun klachten kunnen hun talenten en kwaliteiten tot volle bloei komen.

artikel voor het maandblad Spiegelbeeld